Inleiding
Lichaam en geest vormen één geheel, dat biologisch en systemisch voortdurend werkt om te overleven. Wanneer iemand een intense schok of trauma ervaart, een moment waarop de psyche plotseling wordt overspoeld en het bewustzijn ontregeld raakt, dan reageert het organisme als één geheel.
Een onverwachte, dramatische gebeurtenis, waarbij je je volledig op jezelf aangewezen voelt, kan leiden tot een biologisch conflict. Ons lichaam zet dan zinvolle programma’s in als overlevingsreactie. Dit programma veroorzaakt fysieke veranderingen in ons lichaam die ons helpen om het conflict te doorstaan. Als het conflict is opgelost, gaat het lichaam in herstel. Dat merk je aan klachten en symptomen, zoals koorts en ontsteking, vochtophoping, moeheid en zweten. Ziekte is dus niet iets wat ons toevallig overkomt, maar het gevolg van een (heftig) ervaren gebeurtenis. Het is het herstelprogramma van ons lichaam.
Een biologisch conflict
Een biologisch conflict (BC) wordt isolatief ervaren, is zeer-acuut dramatisch en men wordt op het verkeerde been gezet. Dat wil zeggen dat men er niet op voorbereid is. Soms kan men zich het schrikmoment nog jaren later herinneren. Ook ben je volkomen op jezelf aangewezen. De hersenen slaan dit schrikmoment op.
Een biologisch conflict kun je beschouwen als een acute mismatch tussen organisme en omgeving. Daarvoor geldt ook altijd de Wet van het Systeem zoals ik deze weergeef in het model van de Leefruimte. De drie voorwaarden voor een BC beantwoorden aan de systemische wetmatigheden van plaats, handelen en interactie.
Plaats: Isolatief: je voelt je op jezelf aangewezen.
Handelen (tijd): Acuut dramatisch – alsof de tijd even stilstaat of vertraagt. Dramatisch houdt ook in dat er gevolgen zijn.
Interactie: Onverwacht – je ben niet voorbereid.
Bewust zijn: Je bewustzijn wordt ontregeld. Het conflict brengt je uit je evenwicht. Blijft het conflict actief, dan cirkelen je gedachten voortdurend rondom het conflict.
BC zijn er in soorten en gradaties. Aangezien er altijd interactie met de omgeving is, is er altijd een mogelijkheid dat er onverwachts een conflict opdoet. In veel gevallen valt het je niet op. Of je hebt het ongemerkt opgelost, waarna je moet niezen of een ‘loopneus’ krijgt.
Van een biologisch conflict wordt ook de situatie ‘opgeslagen’. Dat wordt een spoor genoemd. Is het conflict nog niet opgelost en kom je later weer een keer op dit spoor, dan gaat er gelijk weer een alarmbel rinkelen. Dit mechanisme is de basis voor chronische aandoeningen.
Dr. Hamer noemt een Biologisch Conflict het Dirk Hamer Syndroom (DHS), naar zijn zoon Dirk. Deze kwam door een noodlottig schietincident om het leven.
Synchroniteit
Wij hebben heel veel uitspraken in onze taal dat ons lichaam als beeld gebruikt. Iets kan zwaar op de maag liggen. Of we stappen met ons verkeerde been uit bed. Hoe haal je het in je hoofd? Nijd is een verrotting van de botten. We gebruiken de betekenis van onze organen en ledematen om te vertellen hoe we ons voelen of hoe onze relatie met de omgeving is.
Een biologisch conflict werkt gelijktijdig op drie niveaus in het lichaam: psyche, hersenen en orgaan.
Psyche: een BC heeft een conflictinhoud. Dat is een onwillekeurige gedachte. Die gedachte heeft altijd te maken met ‘overleven’.
Hersenen: ‘de foto’ wordt gemaakt in het gedeelte van de hersenen dat verbonden is met de gedachte en met een orgaan. Een specifieke gedachte heeft een specifieke plek in de hersenen. Een biologisch conflict is altijd middels een CT-scan zichtbaar. Dat wordt de Hamerse Haard genoemd.
Orgaan: elk orgaan is verbonden met een specifiek type biologisch conflict.
Kiembladen
The body keeps the score
G. Maté
Elk orgaan, elke structuur in het lichaam is doelgericht opgebouwd — vanaf de vroegste weken van de zwangerschap. Centraal staan daarin de drie kiembladen. De kiembladen bepalen niet alleen de structuur van het orgaan, maar ook hoe het reageert op een biologisch conflict. Ze zijn de sleutel tot het begrijpen van ziekteprocessen en de bijbehorende biologische conflicten.
Endoderm
Mesoderm
Ectoderm
Endoderm
Het binnenste kiemblad, dat de organen als darmen, maag, longen en lever vormt. Het reageert op oerconflicten rond Existentie & Overleven.
Mesoderm
Het middelste kiemblad, het mesoderm vormt bijna alle interne structuren van het lichaam: spieren en botten, hart, bloedsomloop en lymfesysteem, de nieren en geslachtsorganen, de bijnierschors en de dermis van de huid.
Het is verbonden met conflicten rond Integriteit & Eigenwaarde.
Meer over het Mesoderm
De Germaanse maakt onderscheid tussen oud-mesoderm en nieuw-mesoderm. In de embryologie is dit het intra-embryonaal mesoderm (IEM). Het oud-mesoderm is het paraxiale en intermediaire mesoderm in gangbare embryologie. Het nieuw mesoderm is het lateraal mesoderm in de gangbare embryologie.
Het extra-embrynaal mesoderm vormt de navelstreng en de placenta.
| Oud Mesoderm | Nieuw Mesoderm |
|---|---|
| Botweefsel, kraakbeen | Hartspier, bloedvaten |
| Bindweefsel, fascia | Borstklieren, eierstokken |
| Nier: mesonephros | Nier: glomeruli |
| Reageert op aanvallen op je lichaam, schending van je integriteit en bezoedeling | Reageert op inbreuk op je eigenwaarde |
| Reactie: Celgroei bij conflict | Reactie: Celafbraak bij conflict |
Het IEM ontstaat over de hele kiemschijf, met uitzondering van die gedeelten die de mondholte en de anus gaan vormen. Een ander deel is betrokken bij de ontwikkeling van het hart. De plooivorming die daardoor ontstaat, doet het hart van positie veranderen (draaien). In de GG is dat van belang.
Het oud-mesoderm wordt aangestuurd door de kleine hersenen. Het nieuw-mesoderm wordt aangestuurd door het hersenmerg.
Ectoderm
Het buitenste kiemblad vormt de huid, zintuigen en hersenen. Het reageert op conflicten rond Identiteit & Territorium.
Conflictactieve fase
Zolang het conflict actief is, staat het lichaam in de overlevingsstand. De gebeurtenis is dan allang voorbij, maar het lichaam is actief om zich aan te passen aan de nieuwe omstandigheid. Volgens het General Adaptation Syndrome (stressmechanisme) gaat het lichaam dan ‘overcompenseren’, zodat we beter voorbereid zijn bij een volgend vergelijkbaar conflict. Dit actief zijn wordt sympaticotoon genoemd. Er zijn drie vormen van aanpassen.
- Ruimte maken door weefselafbraak (necrose, ulcus). Dit betreft de weefsels die ontstaan vanuit het ectoderm en het nieuw-mesoderm.
- Functieversterking door weefseltoename (adeno tumor). Dit betreft de weefsels die ontstaan vanuit het oud-mesoderm en het endoderm.
- Functieverlies bij organen die voortgekomen zijn uit het ectoderm.
Het lichaam ondersteunt de geest door extra biologische kracht vrij te maken, zodat het conflict gedragen en uiteindelijk opgelost kan worden. Het proces is ook een manier om voor het lichaam belastende stoffen kwijt te raken. Ook dat draagt bij aan overleving.
Wanneer iemand conflictactief is, verschuift de energiehuishouding van het lichaam. Dan wordt er veel minder energie geïnvesteerd in rust, opname, vertering en opbouw. Iemand in een intense conflictactieve toestand heeft meestal weinig of geen honger. Het lichaam heeft andere prioriteiten. De spijsvertering is nauw verbonden met de hersenen, en vooral met de centra die onze emotionele beleving aansturen. Deze samenhang tussen emotie en orgaanwerking wil zeggen dat de spijsvertering nooit losstaat van de innerlijke toestand van de mens.
De actieve fase is ook de koude fase. Men heeft het koud (koude handen), slaapt slecht (slapeloosheid) en de gedachten malen rondom het conflict. De opgebouwde conflictmassa wordt bepaald door de duur maal de intensiteit.
In de hersenen is op de specifieke plek een Hamerse Haard zichtbaar. Die is zichtbaar te maken met een CT scan. In de conflictactieve fase is de HH scherprandig schietschijfachtig.
Herstelfase
De herstelfase duurt even lang als de conflictfase. Is het biologisch conflict opgelost, dan gaat het lichaam in herstel. Dit is de para-sympatische fase (vagotonie), waarin het lichaam weer in evenwicht of rust komt. Veelal merken we dat door moeheid, ontstekingen, en koorts. We voelen ons ziek.
De vierde biologische natuurwet beschrijft rol van micro-organismen in de herstelfase. Ons lichaam werkt nauw samen met schimmels en bacteriën (symbiose). Net zoals deze organismen in de hele natuur een essentiële rol spelen. Ze zijn betrokken bij processen van opbouw, afbraak en herstel. Sommige schimmels hebben zelfs het vermogen om giftige stoffen uit hun omgeving af te breken. Micro-organismen zijn niet de veroorzakers van ziekten, maar ze ondersteunen de heling van het lichaam.
We kennen drie functionele groepen micro-organismen.
- schimmels
- mycobacteriën (tbc)
- bacteriën
Schimmels en mycobacteriën hebben een functie bij conflicten die verband houden met het endoderm en het oud-mesoderm. Zij bevinden zich vaak in het centrale gebied van de weefselgroei. Wanneer het biologisch conflict wordt opgelost, dan begint het lichaam met het afbreken van het overtollige weefsel (tumor) dat in de actieve fase werd opgebouwd. Het weefsel wordt van binnenuit afgebroken: een centraal necrotiserend carcinoom.
Bacteriën zetten zich in bij biologische conflicten verbonden aan het nieuw-mesoderm en aangestuurd door hersenmerg van de grote hersenen. Het genecrotiseerde weefsel wordt met hulp van bacteriën weer gerepareerd.
De herstelfase van de biologische conflicten verbonden aan het ectoderm verloopt zonder hulp van microben.
In de GHk zijn chronische aandoeningen het gevolg van een hangend actief conflict of een hangende genezing. Doordat men op het spoor van het conflict blijft of steeds komt, komt het conflict nooit tot een oplossing of wordt de genezing niet afgerond.
Crisis
Midden in de herstelfase komt er een crisis. Dat is het diepste punt van de vagotonie, waarin de nervus vagus actief is en het parasympatische deel van het zenuwstelsel overheerst. Om daar weer uit te komen en terug te gaan naar normaal, is er een crisis nodig. Het is het omslagpunt in de genezing. Na de crisis wordt een groot deel van het opgeslagen vocht uitgescheiden: de plasfase.
De crisis is epileptisch of daarop gelijkend (epileptoïde). Elke vorm van biologische conflict heeft een specifieke crisis. De crisis na een motorisch conflict uit zich bijvoorbeeld in spierkrampen. Ook een hartinfarct of een longembolie zijn voorbeelden van een crisis. De meeste crises overleef je.
Het is vergelijkbaar met de uitputtingsfase van het General Adaptation Syndrome. Duurt de chronische stresssituatie te lang, dan dreigt uitputting, opbranden en uiteindelijk de dood.
Alle fasen achtereenvolgens worden het Hamers Kompas genoemd.
De biologische zin
Het doel van elk biologisch programma is het overleven na een biologisch conflict. En meer bestand zijn als een dergelijk conflict zich opnieuw voordoet. Elk kiemblad drukt de zin van een programma op eigen wijze uit.
- De programma’s verbonden aan het endoderm en het oud-mesoderm hebben hun biologische zin in de weefseltoename in de actieve fase. De toename bij het gladde spierweefsel is blijvend.
- Bij het nieuw-mesoderm ligt de biologische zin ook bij de weefseltoename, alleen vindt deze toename pas plaats in de herstelfase. Ook deze toename is blijvend.
- Bij het ectoderm zorgt de weefselafname voor functieverlies of -verandering. Dat is daar zinvol.
Handigheid
In de Germaanse Heilkunde is ook belangrijk of iemand links- of rechtshandig is om te weten of een biologisch conflict een gerelateerd is aan een partner of aan moeder/kind. Dat geldt voor conflicten verbonden aan het mesoderm en het ectoderm. De handigheid wordt al bij de conceptie vastgelegd en wordt bij de meeste mensen zichtbaar in de wijze waarop ze in hun handen klappen. De actieve hand is de partnerkant.
Hersenen
Hormonen zijn belangrijke boodschappers tussen de hersenen en het lijf. Elk mens heeft mannelijke en vrouwelijke (geslachts)hormonen. In de hersenen (de grote hersenen, hersenschors) bevinden zich de territoriumgebieden. Die gebieden hebben een mannelijke (rechts) en een vrouwelijke kant (links). De balans tussen het mannelijke en het vrouwelijke hormoon (testosteron versus oestrogeen) bepaalt hoe een biologisch conflict wordt ervaren. Ervaren we een conflict vrouwelijk dan kiezen we voor verdediging en volgen. De mannelijke variant is aanvallen en leiden. Om je een indruk te geven.
Dr. H.G. Hamer, een Duitse internist, natuurkundige en theoloog, ontdekte de vijf biologische natuurwetten. Deze wetten beschrijven de zinvolle biologische reactie van ons lichaam op stressvolle gebeurtenissen die een (innerlijk) conflict geven. De Germaanse Heilkunde is er dankzij zijn ontdekkingen en noeste wetenschappelijke arbeid. De trieste dood van zijn zoon Dirk zette dr. Hamer op het spoor.
Deze pagina is een vereenvoudigde uitleg van de Germaanse Heilkunde, waarbij ik deze verbind met de Wet van het Systeem en de gedragsbiologie. Ik zie de GHk als een belangrijke schakel in het systemisch werk en de (gedrags)biologie. In essentie is het zelfhelend vermogen van ons lichaam ongekend. En veelal ook onderschat. Mogelijk kun je zeggen dat de GG de biologie van de persoonlijke Leefruimte is.
Waarom is de GHk relevant is voor je gezondheid?
- Je begrijptwaarvoor een klacht dient — in plaats van wat je eraan moet doen
- Symptomen krijgen een betekenis, los van angst en onzekerheid.
- De herstelfase wordt herkenbaar als onderdeel van het biologische programma.
- Je leert de taal van het lichaam lezen via de kiembladen als sleutel.
- Het maakt zelfregie mogelijk: je bent geen slachtoffer van ziekte, maar getuige van een proces.
Voor verdiepende kennis van zaken verwijs ik naar de boeken en de sites die zich volledig op de GG richten. Zelf doe ik de opleiding van de Germanische Heilkunde.